Top!
Door: Cat
Blijf op de hoogte en volg Nol, Catelijne, Jop en Sven
07 September 2018 | Indonesië, Bromo
Met z’n vieren naar de top van de Bromo vulkaan! We werden donderdag om klokslag 7 uur opgehaald met een groene, glimmende, oude Jeep. De jongens vonden het, ondanks dat we ze wakker hadden moeten maken, heel gaaf om achterin de jeep te mogen zitten. Na nog ruim een half uur in stedelijk gebied doken we opeens de natuur in. In tegenstelling tot Sumatra vinden we Java op veel plekken best droog en dor, maar dit stukje Java was beduidend anders. We zien bergen en heel veel bomen, struiken en rijstvelden...in alle kleuren (fris)groen. Alleen de jeeprit is al een hele belevenis zo. Na bijna 2 uur doemt opeens op links een vlakte van zwart zand op. Dat is het begin van de grote krater. Het is een uitgestrekte, zwarte vlakte waar af en toe een jeep op rijdt met een grote stofwolk achter zich. Aan de rand van de vlakte is de kraterwand met allerlei mooie kleuren gesteente en in het midden van de grote krater duiken bergen / heuvels op. Deze bergen blijken de actieve Bromo vulkaan en een slapende vulkaan ernaast te zijn. We rijden er helemaal omheen naar de parkeerplaats en dan is het zover: rugzakken op, mondkapjes op (we voelen ons nu net van die Chinezen die overal met mondkapjes lopen. Het dragen ervan is hier echter geen overbodige luxe met al het stof), zonnebrand, zonnebrillen en petjes op en we gaan! Alle locals verklaren ons voor gek dat we dit met twee kinderen op onze rug gaan doen en proberen ons een paard aan te smeren. Uiteraard laten we ons niet ompraten en gaan we deze uitdaging gewoon zelf aan.
We moeten nog een aardig end door het zwarte zand lopen voordat we kunnen gaan klimmen. Het loopt best vermoeiend door dat mulle zand.
Jop en Sven zijn niet zozeer onder de indruk van het pad dat we naar boven moeten afleggen, maar wel van het feit dat er een slapende vulkaan naast de Bromo staat. Ze blijven hier maar naar vragen: ‘Slaapt die? Nou ja, gek! Mag ik die wakker maken?’ Toen wij aangaven dat het veiliger is om hem te laten slapen, zeiden ze steeds ‘sssst niet die wakker maken’. Terwijl zij nog bezig waren met het mysterie van de slapende vulkaan begonnen wij aan de steile tocht omhoog, eveneens een pad met mul zand.
We hebben ooit een heel goede gids gehad in Ecuador die ons geleerd heeft hoe je het beste een steile berg kan beklimmen. Gevoelsmatig willen we altijd, net als met gewoon hiken, lekker flink doorstappen en dan af en toe een korte pauze. Hij heeft ons geleerd dat het op zulke hellingen echter veel meer zin heeft om heel kleine stapjes (en dat gaat voor je gevoel echt heel onnatuurlijk langzaam) te nemen en dan niet of nauwelijks te stoppen onderweg. Dan verdeel je je energie veel beter en ben je uiteindelijk sneller. Bij start loopt iedereen je dan wel voorbij, maar later loop je zelf iedereen voorbij en ben je het eerst bovenaan. Van zijn tips hebben we nog bij iedere helling veel profijt.
Op ongeveer tweederde van de helling begint een trap. Dit klinkt iets mooier dan het is, want in de praktijk is het nog steeds een steile helling, omdat de trap helemaal vol ligt met vulkaanzand. Wel is het handig dat je nu een reling hebt om je aan vast te houden. Jop besluit dat hij de trap zelf wil beklimmen. Heel gaaf om te zien hoe hij, aan papa’s hand, in één keer door loopt naar de top, terwijl we onderweg verschillende toeristen tegenkomen die om de haverklap hijgend en puffend stilstaan. Continu zag je op de trap alleen traptreden en een blauwe lucht boven je tot je opeens oog in oog staat met een gapend gat..de rokende krater. Een fantastisch gezicht, net als het uitzicht over de omgeving (grotere krater, slapende vulkaan). Het blijft toch altijd heel bijzonder zo’n vulkaan zo dichtbij te zien.
Als de wind opsteekt, worden we (zwart) gezandstraald en besluiten we weer terug naar beneden te gaan. Eenmaal beneden zien we pas hoe zwart we zijn geworden..als vier zwarte vulkaantjes kruipen we weer de jeep in.
Op de terugweg maken we nog een stop halverwege om een mooie waterval in de bergen te bekijken. Waar het hier op de heenweg nog strakblauw en zonnig was, hangen er nu flarden van wolken tussen de bergen..ook een mooi gezicht.
We lopen over een pad met aangeplante bloemen en planten erlangs. Jop besluit nog even om de tuinslang, die de plantjes water geeft, te pakken en mama nat te spuiten. Een leuk einde van een top dag :-).! Daarna rijden we terug naar Malang om daar thuis al het zwarte zand er af te kunnen douchen en lekker een pizza te bestellen.
We moeten nog een aardig end door het zwarte zand lopen voordat we kunnen gaan klimmen. Het loopt best vermoeiend door dat mulle zand.
Jop en Sven zijn niet zozeer onder de indruk van het pad dat we naar boven moeten afleggen, maar wel van het feit dat er een slapende vulkaan naast de Bromo staat. Ze blijven hier maar naar vragen: ‘Slaapt die? Nou ja, gek! Mag ik die wakker maken?’ Toen wij aangaven dat het veiliger is om hem te laten slapen, zeiden ze steeds ‘sssst niet die wakker maken’. Terwijl zij nog bezig waren met het mysterie van de slapende vulkaan begonnen wij aan de steile tocht omhoog, eveneens een pad met mul zand.
We hebben ooit een heel goede gids gehad in Ecuador die ons geleerd heeft hoe je het beste een steile berg kan beklimmen. Gevoelsmatig willen we altijd, net als met gewoon hiken, lekker flink doorstappen en dan af en toe een korte pauze. Hij heeft ons geleerd dat het op zulke hellingen echter veel meer zin heeft om heel kleine stapjes (en dat gaat voor je gevoel echt heel onnatuurlijk langzaam) te nemen en dan niet of nauwelijks te stoppen onderweg. Dan verdeel je je energie veel beter en ben je uiteindelijk sneller. Bij start loopt iedereen je dan wel voorbij, maar later loop je zelf iedereen voorbij en ben je het eerst bovenaan. Van zijn tips hebben we nog bij iedere helling veel profijt.
Op ongeveer tweederde van de helling begint een trap. Dit klinkt iets mooier dan het is, want in de praktijk is het nog steeds een steile helling, omdat de trap helemaal vol ligt met vulkaanzand. Wel is het handig dat je nu een reling hebt om je aan vast te houden. Jop besluit dat hij de trap zelf wil beklimmen. Heel gaaf om te zien hoe hij, aan papa’s hand, in één keer door loopt naar de top, terwijl we onderweg verschillende toeristen tegenkomen die om de haverklap hijgend en puffend stilstaan. Continu zag je op de trap alleen traptreden en een blauwe lucht boven je tot je opeens oog in oog staat met een gapend gat..de rokende krater. Een fantastisch gezicht, net als het uitzicht over de omgeving (grotere krater, slapende vulkaan). Het blijft toch altijd heel bijzonder zo’n vulkaan zo dichtbij te zien.
Als de wind opsteekt, worden we (zwart) gezandstraald en besluiten we weer terug naar beneden te gaan. Eenmaal beneden zien we pas hoe zwart we zijn geworden..als vier zwarte vulkaantjes kruipen we weer de jeep in.
Op de terugweg maken we nog een stop halverwege om een mooie waterval in de bergen te bekijken. Waar het hier op de heenweg nog strakblauw en zonnig was, hangen er nu flarden van wolken tussen de bergen..ook een mooi gezicht.
We lopen over een pad met aangeplante bloemen en planten erlangs. Jop besluit nog even om de tuinslang, die de plantjes water geeft, te pakken en mama nat te spuiten. Een leuk einde van een top dag :-).! Daarna rijden we terug naar Malang om daar thuis al het zwarte zand er af te kunnen douchen en lekker een pizza te bestellen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
