Op stoomkracht naar de spookdiertjes in de jungle
Door: Catelijne
Blijf op de hoogte en volg Nol, Catelijne, Jop en Sven
22 November 2018 | Indonesië, Bitung
Zaterdag was Jop druk met alle handelingen op de luchthaven voor onze vlucht naar Noord-Sulawesi (Sven sliep): hij hielp met de ruimbagage, zette de handbagage op de band, zocht de juiste gate op, liet de tickets scannen en volgde vanuit het vliegtuig de bagage het vliegtuig in. Toen de bagage binnen was, vertelde Jop dat we ons in een heel speciaal vliegtuig bevonden: dit was er één op stoomkracht ;-). Midden in zijn verhaal begon een man achter ons onduidelijk tegen Jop te praten, waarop Jop zich omdraaide en overdreven articulerend zei: ‘Jop, Belanda’ :-). Daarna ging Jop gauw door met zijn verhaal over het ‘stoomkracht-vliegtuig’. Hij was er maar vanuit gegaan dat die man ‘What’s your name?’ vroeg, aangezien dat meestal het geval is. Om een volgende vraag te voorkomen, zei hij maar meteen dat hij uit Nederland (Belanda) kwam ;-).
Zodra het vliegtuig ging rijden, staken Sven en Jop hun vinger de lucht in en zeiden in koor: ‘De toren zegt nu: Heddy (ready) for take off’.
In Manado stond een chauffeur ons op te wachten om nog twee uur door te reizen naar het national parc ‘Tangkoko’. In het pikkedonker stopten we, middenin de jungle, bij onze slaapplek: Tangkoko hill. We verbleven in een bungalowtje. Om ons heen was overal jungle. Super! We zaten hier voor nog geen 40 euro per nacht inclusief drie lekkere maaltijden per nacht. Bij aankomst werden we verwelkomd door een dame die amper Engels sprak maar ons uiteindelijk duidelijk wist te maken dat we om 5:30 uur konden ontbijten. Ze bracht het als een enorme gunst, maar wij waren niet van plan om 5:30 uur al te gaan ontbijten ;-). Toen we zeiden dat Jop en Sven dan echt nog niet wakker waren, waren andere tijdstippen opeens ook mogelijk. Gelukkig maar ;-).
Overal om ons heen hoorden we exotische vogels, afgewisseld met gitaarmuziek van Nol en lachende kereltjes. Top! Jop en Sven hadden meteen een vriendje gevonden; het zoontje van iemand van het personeel. De eerste twee dagen hebben we lekker genoten van een boek lezen, gitaar gespeeld, reisplannen gemaakt onder het genot van een biertje op het terras, gingen we af en toe ‘op mini-avontuur’ de jungle in en hebben de jongens eindeloos met hun vriendje gespeeld. Heerlijk!
Hun vriendje, Tekyu, had twee vergroeide voeten, één voet stond opzij en één achterstevoren. Hij kon zich er aardig goed mee voortbewegen, maar uiteraard geen lange stukken lopen of rennen. In Indonesië betekent een handicap, in dit geval de vergroeide voeten, dat je niet naar een gewone school kan. Er zijn speciale scholen voor kinderen met een handicap, maar als die toevallig ver weg is, heb je pech. En dat had Tekyu. Hij was zes jaar oud, maar gaat dus niet naar school, terwijl met zijn hersenen niets mis is. We zijn aan het kijken of er een manier is om hem te helpen met een operatie of onderwijs in wat voor vorm ook. Een operatie is waarschijnlijk mogelijk, zo hebben ze al geïnformeerd, maar daarvoor moeten ze wel naar Jakarta en voor hier kost het veel geld. De afgelopen dagen heeft Tekyu gelukkig wel heel leuke dagen met Jop en Sven gehad.
De derde dag (dinsdag) stonden we om 5 uur op om om 6 uur de jungle in te trekken. Er zaten veel muggen en zogenaamde midges (mini-steekvliegen) in de jungle, dus we gingen verkleed als een stel zotjes om de kans op beten te verkleinen: lange mouwen, t-shirt in je broek, lange broeken en hoog opgetrokken sokken met onze broeken erin. Niet heel charmant ;-), maar wel effectief. Vervolgens de rugzakken met Jop en Sven erin op onze rug en daar gingen we. Na ruim een half uur hiken, kwamen we bij een boom met zogenaamde ‘tarsiers’, oftewel spookdiertjes. Dit zijn heel kleine aapjes met grote ogen. Het zijn nachtdiertjes. De meesten lagen nu dan ook net te slapen, maar eentje keek ons met z’n grote ogen aan. Heel gaaf!
Daarna op zoek naar een groep zwarte ‘macacques’ apen. We hebben uiteindelijk alleen een mannetje gezien dat zelf op stap was gegaan. Maar dat was ook al heel leuk; een mooi, groot exemplaar! Tot slot nog een stop op het zwarte strand waar we heel veel krabbetjes (in schelpen) zagen. Jop en Sven vonden het spelen met de krabbetjes het allerleukst ;-).
Woensdag (21ste) zijn we doorgereisd naar een volgende plek in Noord-Sulawesi.
Zodra het vliegtuig ging rijden, staken Sven en Jop hun vinger de lucht in en zeiden in koor: ‘De toren zegt nu: Heddy (ready) for take off’.
In Manado stond een chauffeur ons op te wachten om nog twee uur door te reizen naar het national parc ‘Tangkoko’. In het pikkedonker stopten we, middenin de jungle, bij onze slaapplek: Tangkoko hill. We verbleven in een bungalowtje. Om ons heen was overal jungle. Super! We zaten hier voor nog geen 40 euro per nacht inclusief drie lekkere maaltijden per nacht. Bij aankomst werden we verwelkomd door een dame die amper Engels sprak maar ons uiteindelijk duidelijk wist te maken dat we om 5:30 uur konden ontbijten. Ze bracht het als een enorme gunst, maar wij waren niet van plan om 5:30 uur al te gaan ontbijten ;-). Toen we zeiden dat Jop en Sven dan echt nog niet wakker waren, waren andere tijdstippen opeens ook mogelijk. Gelukkig maar ;-).
Overal om ons heen hoorden we exotische vogels, afgewisseld met gitaarmuziek van Nol en lachende kereltjes. Top! Jop en Sven hadden meteen een vriendje gevonden; het zoontje van iemand van het personeel. De eerste twee dagen hebben we lekker genoten van een boek lezen, gitaar gespeeld, reisplannen gemaakt onder het genot van een biertje op het terras, gingen we af en toe ‘op mini-avontuur’ de jungle in en hebben de jongens eindeloos met hun vriendje gespeeld. Heerlijk!
Hun vriendje, Tekyu, had twee vergroeide voeten, één voet stond opzij en één achterstevoren. Hij kon zich er aardig goed mee voortbewegen, maar uiteraard geen lange stukken lopen of rennen. In Indonesië betekent een handicap, in dit geval de vergroeide voeten, dat je niet naar een gewone school kan. Er zijn speciale scholen voor kinderen met een handicap, maar als die toevallig ver weg is, heb je pech. En dat had Tekyu. Hij was zes jaar oud, maar gaat dus niet naar school, terwijl met zijn hersenen niets mis is. We zijn aan het kijken of er een manier is om hem te helpen met een operatie of onderwijs in wat voor vorm ook. Een operatie is waarschijnlijk mogelijk, zo hebben ze al geïnformeerd, maar daarvoor moeten ze wel naar Jakarta en voor hier kost het veel geld. De afgelopen dagen heeft Tekyu gelukkig wel heel leuke dagen met Jop en Sven gehad.
De derde dag (dinsdag) stonden we om 5 uur op om om 6 uur de jungle in te trekken. Er zaten veel muggen en zogenaamde midges (mini-steekvliegen) in de jungle, dus we gingen verkleed als een stel zotjes om de kans op beten te verkleinen: lange mouwen, t-shirt in je broek, lange broeken en hoog opgetrokken sokken met onze broeken erin. Niet heel charmant ;-), maar wel effectief. Vervolgens de rugzakken met Jop en Sven erin op onze rug en daar gingen we. Na ruim een half uur hiken, kwamen we bij een boom met zogenaamde ‘tarsiers’, oftewel spookdiertjes. Dit zijn heel kleine aapjes met grote ogen. Het zijn nachtdiertjes. De meesten lagen nu dan ook net te slapen, maar eentje keek ons met z’n grote ogen aan. Heel gaaf!
Daarna op zoek naar een groep zwarte ‘macacques’ apen. We hebben uiteindelijk alleen een mannetje gezien dat zelf op stap was gegaan. Maar dat was ook al heel leuk; een mooi, groot exemplaar! Tot slot nog een stop op het zwarte strand waar we heel veel krabbetjes (in schelpen) zagen. Jop en Sven vonden het spelen met de krabbetjes het allerleukst ;-).
Woensdag (21ste) zijn we doorgereisd naar een volgende plek in Noord-Sulawesi.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
