Past het nog in de koffer? Ja, dan kopen we het

Vrijdagochtend moesten we vroeg op, want ons ‘niet-koe-paard’ met wagen zou er rond 7:45 uur zijn en dan moest alles ingepakt zijn. De jongens vonden het een top begin van de dag zo met paard en wagen. En daar hield het niet bij op, want daarna mochten ze in de boot. Deze keer een public boat. We stonden daar in ‘de haven’ (op het strand dus) te wachten met onze schoenen aan. De public boat had echter geen loopplank…we moesten gewoon door het water om de boot in te klimmen met al onze koffers, gitaar en kids. De schoenen hebben we dus gauw verruild voor de slippers. De boot zat vol met lokale mensen en dozen bintang bier. Te midden tussen de dozen en locals zaten wij en twee andere stellen toeristen. Gezamenlijk gingen we op weg naar het noorden van Lombok (‘het vaste land’ ). We zagen daar een mooie pier, maar helaas was ook die niet voor onze boot bedoeld. We gingen weer door het water, maar we werden er al aardig behendig in en vormden samen een handig ‘treintje’.
In de haven werden we verwelkomd door de oom van iemand op de Gili’s om ons naar Senggigi (Midden-West-Lombok) te brengen. Rijdend door het Noorden van Lombok zagen we al snel dat het er hier nog een stuk slechter aan toe was dan op de Gili’s. De weg was nog wonderbaarlijk in tact, maar de huizen waren echt allemaal beschadigd en vele zijn geheel in puin. We zien veel mensen in tenten. Zelfs de moskee is veranderd in een tent met een paal met speakers ernaast. Onze chauffeur woont zelf in het noorden en vertelde dat het nog lang gaat duren voor de huizen hersteld worden. Veel mensen hebben geen werk en dit is na de aardbeving met het uitblijvende toerisme nog versterkt. De overheid heeft een ‘subsidie’ beloofd, maar die laat waarschijnlijk voorlopig nog op zich wachten. Waarschijnlijk krijgen de getroffen huishoudens in het noorden hier maximaal 50 miljoen rupiah per huishouden van. Dat klinkt als een groot bedrag, maar is nog geen 3000 euro en daar kunnen ze ook hier geen nieuwe huizen voor bouwen. Daarbij is nog totaal niet duidelijk aan welke voorwaarden je dan moet voldoen en of iedereen ook het maximale bedrag zal krijgen. Grote kans dat dat niet het geval is.

Halverwege de ochtend komen we in Senggigi aan. We hadden van tevoren contact gehad met de eigenaar, Suhad, van ‘Family Garden Homestay’ en hij had ons verzekerd dat hij open was en dat klopte gelukkig ook. Bij aankomst zagen we meteen dat deze homestay de aardbeving aardig goed doorstaan had. Hij had 1 nieuw dak moeten plaatsen en wat scheuren moeten dichten, maar gelukkig geen compleet ingestorte kamers. Een prachtig plekje met allemaal mooie huisjes/kamers (zelfs met warm water :-)) in een tuin waar tevens een zwembadje in ligt. Ook de huizen er omheen leken redelijk ongeschonden. We waren dan ook verbaasd toen verderop toch ook hier heel veel in puin bleek te liggen. We waren op zoek naar een restaurantje of coffeebar. Op google maps waren ze te vinden, maar in de praktijk bleken ze gesloten. De pech die we hadden, was dat het grootste deel van de restaurantjes die wel door bleven draaien, alsnog gesloten was omdat het vrijdagochtend was. Blijkbaar is vrijdagochtend is een soort weekenddag.

Ondanks dat de mensen hier ook veel schade hebben, blijken ze hier geen ‘ subsidie’ van de overheid te krijgen, omdat ze te ver van het epicentrum af zitten. Wat heel oneerlijk is, aangezien zij wel getroffen zijn. Ondertussen slapen de mensen ook hier in tenten, zijn ze in angst voor ziektes, aardbevingen, rouwen ze om overleden familieleden en doen ze heel erg hun best om werk te vinden, maar dat laatste is erg lastig. Erg schrijnend om te zien. Zo’n groot contrast met ons leven in Nederland en onze sabbatical hier. We besloten te proberen de mensen hier te helpen door hen business te gunnen. ’S middags in Senggigi zijn we hier meteen mee gestart. We hebben allerlei spullen gekocht om mensen inkomsten te geven: batik kaarten, een sarong, kledingsetjes voor Jop en Sven, 2 t-shirts en 2 broeken voor ons, sleutelhangers, bananen en we hebben massages geregeld. De meeste dingen hadden we niet echt nodig, maar deze mensen hebben al lange tijd geen inkomsten en willen dolgraag business doen. Dus we hebben een behoorlijke groep strandverkopers beloofd bij hen allemaal iets te kopen. Ze zijn allemaal dolblij en blijven continu bij ons om te kletsen (waarschijnlijk ook omdat ze niet anders te doen hebben ;-)). Degene door wie we ons lieten masseren (Lina) zei, toen we een afspraak met haar maakten, met tranen in haar ogen dat ze heel blij was met deze afspraak en dat we haar eerste klanten waren sinds de eerste aardbeving. Dat is inmiddels al twee maanden geleden! Lina vertelde ook dat haar huis grotendeels is ingestort en ze niet binnen durft te slapen uit angst voor verdere instortingen. Er is voorlopig geen geld voor renovatie, dus ze verwacht dat het nog een tijdje zo blijft. Tevens geeft ze aan dat ze om de beurt ziek zijn (ze woont met haar dochter en kleinkinderen), omdat het buiten slapen nogal winderig is. Mensen worden zo echt dubbel gestraft: èn hun huis in puin èn geen inkomsten meer, waardoor hun situatie steeds verder verslechterd.
Later spraken we een man die niet goed weet of zijn huis nog te renoveren valt en hij verwacht dat als dat nog mogelijk is, dat sowieso de komende vier jaar niet gaat lukken. Samen met een vriend heeft hij voor beide families samen één tent gekocht die op ruim een kilometer afstand van zijn huis, of wat daar van over is, staat. Hoe lang ze nog met twee gezinnen in één tent moeten wonen, is niet duidelijk. Hij dacht dat dat gemakkelijk nog 4-5 jaar kon duren. Kamperen is leuk, maar 4-5 jaar met een ander gezin in een tent wonen, gaat ook mijn liefde voor kamperen ver te boven. Heftig als je dit zo allemaal hoort. Iedereen heeft een vergelijkbaar verhaal. Het liefst zouden we hen allemaal helpen, maar dat kan natuurlijk niet.

Wat ons opvalt, is dat de mensen hier allemaal heel oprecht aardig zijn. Tuurlijk willen velen graag zaken met ons doen, maar zelfs als we dat niet doen, blijven ze aardig. Ze lijken oprecht geïnteresseerd. Op de andere eilanden hebben we veel lieve mensen ontmoet, maar we vonden tot op heden dat ook veel mensen ongeïnteresseerd en chagrijnig of juist heel opdringerig (vooral richting Jop en Sven) waren. Hier is dat echter anders. Er zijn echt veel lieve mensen hier op Lombok. Op het strand hebben we een heel leuk restaurantje gevonden waar de mensen super blij zijn als we weer komen. Dan wordt er direct een tafeltje op het strand klaargezet en voor de jongens twee zitzakken met een klein tafeltje. Als we bijtijds komen, gaan de obers eerst nog even met Jop en Sven zandkastelen bouwen. Maar ook toen we met een kapotte backpack aankwamen waar een schroefje uit was, sprongen ze meteen op de motor om een schroefje te halen. Super lief! Één van de obers vertelde ons ’s avonds zijn verhaal over de aardbeving. Hij was aan het werk en alles begon heel heftig te schudden. Zijn gezin woont op ruim 45 minuten rijden afstand. Naast het feit dat hij zelf heel angstig was en de heuvel op moest rennen omdat er een tsunami-alarm was, was hij bovenal doodsbang dat er iets met zijn familie was gebeurd. Telefoonverkeer was niet mogelijk en hij kon er ook niet naartoe rijden op dat moment.

Op de eerste dag dachten we even dat we de enige toeristen waren in Senggigi. Gelukkig lijkt het toerisme langzaam op gang te komen en zien we iedere dag nu een handjevol toeristen. Vol zitten de guesthouses en restaurants echter absoluut nog niet, maar een stijgende lijn is echter. Verwachting is wel dat het hier veel langer gaat duren dan op de Gili’s tot het toerisme weer op het oude peil is.

De eerste tweeënhalve dag slijten we vooral op het strand. Heerlijk eten in de strandtenten, zandkastelen bouwen op het strand in de schaduw van de grote bomen, muziek maken (Nol) met de locals, veel praten met locals en we krijgen twee dagen een massage op het strand. Heerlijk! Met Lina en haar zus, die de massages geven, spreek ik af dat ze op zondag een les in kindermassage zou geven. Jop zou als oefenmateriaal dienen voor de massage, maar eenmaal op het strand had hij het veel te druk met zandkastelen bouwen. Sven was echter wel te verleiden met een tablet en heeft vervolgens een uur lang als oefenmateriaal dienst gedaan. Lina, haar zus en ik waren hem met z’n drieen aan het masseren. Hij vond het heerlijk al die dames om zich heen ;-).