Achterop de auto?

Als je vraagt wat er te doen is in Maumere, moeten we je het antwoord schuldig blijven. Eigenlijk niets ;-). We hebben er zelfs geen foto's van; zo weinig is er. En toch hebben we ons er prima vermaakt en er over van alles en nog wat verbaasd. Maandag zijn we na de trip naar de Kelimutu vulkaan vertrokken uit Moni. De reis er naartoe was een mooie rit door de bergen, de bossen, koffie- en cacaoplantages en met prachtige uitzichten. We stopten bij één van de cacaoplantages en hebben een rijpe cacaoboon mogen proeven. Jop en Sven vonden een chocoladeboom echt een top uitvinding, maar toen ze de bonen zagen, werden ze minder enthousiast ;-). Daarna stond Koka Beach op het programma. Eerst passeerden we drie mannen die hun tijd sleten met het vasthouden van een slagboom waarvan ze het touwtje pas lieten vieren als je 10.000 rupiah betaalt. De weg naar het strand liep over hun land en je betaalt dus voor ‘recht van overpad’. Toen het strand al in zicht was, was er een nieuwe slagboom. Wederom mannen die niets beters te doen hadden dan een slagboom omlaag houden. Deze keer moesten we 20.000 rupiah betalen bij wijze van parkeergeld. Gelukkig nog steeds goedkoper parkeren dan in Amsterdam ;-). We kwamen uit bij een prachtige baai met een mooi strand. Er was slechts een handjevol mensen, dus het is praktisch een privéstrand. Eerst moesten we uitkiezen welke vers gevangen vis we wilden eten. We kozen de tonijn. Daarna hebben we snel de zwemkleding aangetrokken en zijn we met z’n vieren lekker de zee in gedoken. Heerlijk! Na het eten was er ook nog tijd lekker te spelen op het strand. Daarna door maar Maumere. In Maumere verbleven we in het Sylvia hotel; een luxe hotel waar we, weliswaar duurder dan normaal, maar nog steeds voor geen 35 euro per nacht sliepen met z’n vieren. We genoten van het grote zwembad, de warme douche en de heerlijke bedden. Top! Lekker even een paar dagen niet veel doen..beetje zwemmen, spelen en boeken lezen. Heerlijk! We waren allemaal niet echt fit en hadden op één dag allemaal even een baaldag (wat overigens niet zo praktisch is om allemaal op één dag te hebben, maar met deze frequentie (dit was de eerste keer) en in zo’n lekker hotel is dat ook wel weer vol te houden ;-)), dus dit kwam goed van pas. Zoals al gezegd, was er verder ook niet veel in Maumere. Na alle rijst hadden we ons verheugd op de pizzeria die we op Google Maps hadden gevonden. We deden de rugzakken op en vertrokken met Google Maps op de telefoon in de hand. Het straatbeeld bestaat uit Bemo’s (felgekleurde busjes met harde muziek die fungeren als bus of taxi, net hoe het uitkomt), motorbikes, een open riool met hier en daar een rat en veel afval, panden met garagedeuren waarachter kleine, soms wat duistere winkeltjes zitten. “Nol, even rustig lopen, hier moet het ergens zijn.” “Waar dan? Links? Rechts?” “Uhh, rechts” “Waar dan?” Helaas was in geen velden of wegen een pizzeria te vinden. Maar geen nood, iets verderop zagen we op Google Maps een espressobar waar je ook kon eten. De espressobar, het Structure café, bestond wel. Espressobar was echter wel een groot woord voor de espresso uit het tafelmodel koffie-automaatje, maar we konden er lekker zitten en prima eten. Na het eten was het donker en we besloten met een taxi terug te gaan. Toen we de eigenaar van het café vroegen of hij een taxi kon bellen, keek hij bedenkelijk en besloot ons zelf te brengen. Heel luxe! Taxi’s zijn hier schaars dus voor de dag erna moesten we ander vervoer zoeken. Bemo’s en ojeks (motorbike taxi’s) bleken goede alternatieven. Voor ca. 30 cent per persoon (kinderen gratis) brengen ze je overal in de stad. De volgende dag gingen we op zoek naar de andere espressobar op Google Maps. Deze leek samen met de pizzeria van de kaart geveegd te zijn. Echt bizar; er stonden zelfs foto’s bij op Google Maps en toch was het nergens te vinden. De volgende bestemming werd de ‘Barata mall’, de shopping mall van Maumere. Op de foto’s leek het heel wat, maar in de praktijk was het een soort Wibra met in de kelder allerlei kermisachtige attracties. De jongens vonden alle speeldingen in de kelder fantastisch, ook al konden we niet aan muntjes en pasjes komen om de attracties aan te zetten. Alleen erin zitten zorgde al voor voldoende vermaak. Voor iets te eten moesten we weer per ojek. Jop was weer helemaal in z’n nopjes dat hij voorop de motorbike mocht staan. Hij gunde Sven ook zo’n feestje en probeerde ons over te halen om Sven ook voorop te laten staan, maar tevergeefs. We vonden via Google maps en tripadvisor een restaurant. Daar aangekomen, werden we bestormd door drie gillende dames die aan Jop en Sven wilden zitten. Geen ideale binnenkomer, maar aangezien de keuze aan restaurantjes beperkt is, besloten we het nog een kans te geven. Toen ze ook niets van het menu, behalve de overal verkrijgbare nasi goreng, bleken te hebben, zijn we toch weer gegaan. En nu? Toch weer op Google Maps en Tripadvisor kijken en daar popte een restaurant op dat toevallig om de hoek bleek te zitten. Niet het meest gezellige restaurant, maar gelukkig wel met goed eten. We besloten terug een bemo te proberen. Door alle beschilderingen hadden we niet gezien dat deze eigenlijk helemaal vol zat, maar we mochten er nog bij. Iedereen schikte wat in en toen paste het net. We waren benieuwd hoe lang het zou duren voor we er zouden zijn, aangezien de hele bemo vol zat. Maar we zaten net en de bemo ging straatje keren. We reden rechtstreeks naar ons hotel toe en al die andere mensen, die misschien wel al heel dichtbij hun bestemming waren toen wij instapten, moesten wachten tot wij waren afgezet. Super goede service ;-)! “Gaan we vandaag in een bemo of achterop de motorbike?” vroeg Nol. Zonder na te denken, antwoordde Sven direct: “Nou nee, achterop de auto.” Met alle mogelijkheden hier qua vervoer slaat zijn fantasie een beetje op hol ;-). Tevens heeft Sven op Flores besloten het allemaal wat grootser aan te pakken.”Sven, wil je een pannenkoek als ontbijt?” “Nou nee, ik moet wil een héééle grote pannenkoek.” “Sven, wil je op de motorbike.” “Nee, op een gróóóte motorbike” "Sven, wil je rijst eten?” “Nou nee, ik moet wil héééle grote rijst.” En ga zo maar door ;-). Tot slot moesten we nog even wassen voor we door zouden reizen; de voorraad schone kleding raakte op. We hadden de prijslijst voor laundry in het hotel gezien en dat kwam ongeveer neer op 1 euro per kledingstuk. Dat werd veel te duur. Bovendien is er in Indonesië tot nu toe op praktisch iedere hoek van de straat een laundry service te vinden. Hier hadden we echter nog niets gezien, maar dat zegt niet altijd alles. Vaak als je het in een winkeltje ofzo vraagt, kan het daar ook opeens. Hier niet. Uiteindelijk wist de eigenaar van het Structure café een laundry service voor ons. Nol ging daar met drie zakken vol naartoe. Hij kreeg een soort ondervraging met vragen als “Hoeveel is het?” “Zit er ondergoed bij?” Blijkbaar kwam de ‘beslisboom’ uit op ‘NO’ na het geven van de antwoorden, want ze besloten de was te weigeren. Dit hebben we echt nog nooit meegemaakt. Via Google Maps vond Nol uiteindelijk een andere laundry service; waarschijnlijk de enige andere. Helemaal aan de andere kant van de stad. Deze keer ging hij dus maar op een ojek met z’n drie zakken was. Ze gingen alle kledingstukken stuk voor stuk tellen en sorteren (op basis waarvan gesorteerd werd, bleef een raadsel). Het was spannend of de uitkomst van deze exercitie wederom ‘NO’ zou zijn of dat ze onze was zouden aannemen. Gelukkig namen ze het aan.

Veel liefs van ons vieren!

PS: Vrijdag (morgen) verlaten we Flores en vliegen we door naar West-Timor

PS: We zijn veilig aangekomen. Waarschijnlijk zijn we wel nu een aantal dagen minder goed bereikbaar vanwege een 'tour' over Timor van enkele dagen.

PS: De foto's uploaden is inmiddels gelukt; ook bij het vorige verhaal.