Wij gaan marcheren! (Fifi deel 2)
Door: Cat
Blijf op de hoogte en volg Nol, Catelijne, Jop en Sven
23 December 2018 | Indonesië, Wamena
(Maandag 17dec) Na een bezoek aan de bank in Wamena stormt Fifi met Paul in de achterhoede ons hotel binnen. Fifi komt binnen als een wervelwind die stoom moet afblazen. Het was geen succes bij de bank, want ze spraken geen Engels daar. Dat vond ze echt belachelijk en hierop volgde weer het hele riedeltje. Wederom een monoloog met Trump, de kapitalisten en de Moslims in de hoofdrol. Niets nieuws en nog steeds niet te begrijpen, maar wel vermakelijk om te zien hoe ze tekeer gaat.
Fifi en Paul komen ons ophalen om mee te gaan naar het dorp waar Paul woont (Kumi Gama) en Fifi straks ook een deel van de tijd gaat wonen. Maar voor we daar aankomen, blijkt dat we nog even langs de markt moeten omdat Paul niet veel meer in huis heeft. Voor ons leuk, maar Fifi was ‘not amused’. Na een tirade draaide ze snel om en zei met haar Belgische accent ‘Toch leuk voor deze mensen dat ze even naar de markt kunnen gaan voor we gaan marcheren.’ Wij dachten alleen: Marcheren???? Gaan we marcheren? We gaan toch naar het dorp van Paul? Maar op zich past marcheren perfect in ons beeld van Fifi ;-). We worden best nieuwsgierig naar ‘het programma’ vandaag.
Eenmaal op de markt gaan wij lekker even rondkijken naar deze markt van de Papua’s, maar al snel krijgt Fifi het op haar heupen. Nol onderhandelt over passievruchten, maar dan moeten we van Fifi gauw weg bij dat kraampje want er is gedoe over geld dat zij hen heeft gegeven. Nou ja, geen punt..dan gaan we naar de volgende. We lopen verder de markt op tot we commando’s horen uit de richting van de auto ‘Opschieten, we moeten nog marcheren!!’. Bij gratie gods mochten we toch nog even bananen kopen, maar eigenlijk kon dat al niet meer. Uiteindelijk moesten we allemaal op haar wachten, omdat zij op het laatste moment nog bitternut wilde kopen. Erg komisch om te zien hoe ze steeds omslaat van de ene naar de andere rol, van de ene naar de andere emotie en van het ene naar het andere standpunt. Lekker wispelturig.
We rijden over een brug over de Baliem rivier en vlak daarna stopt de taxi. Vanaf hier moeten we 30-45 minuten lopen door de prachtige vallei, of zoals Fifi dat met haar Belgische accent zegt ‘marcheren’. Al snel kom ik erachter dat ons grapje over Fifi bij de commando’s geen grapje was. Zij zat jarenlang in het Belgische leger en is van soldaat opgeklommen naar onderofficier. Dat verklaart een hoop ;-).
Na ons gesprek over het leger vroeg ik Fifi onderweg of ze ook Bahasa (Indonesisch) spreekt of misschien zelfs het lokale Dani dialect. ‘Nee, hoezo?’ reageerde ze fel. ‘Ik kan me voorstellen dat dat wel prettig is als je hier gaat wonen en je ook met de mensen kan communiceren’, zei ik. ‘Nee, ik snap dat niet. Ik ben wiskundige en heb geen taalknobbel. Dus ik hoef dat niet. Waarom zou ik? Iedereen vraagt dat, maar dat is nergens voor nodig. Ik spreek met mijn handen.’ En ach misschien is het voor de mensen daar wel stukken beter als ze de taal niet spreekt; dat scheelt een hoop monologen over Trump en co. En voor haar geen noodzaak, want haar commando’s lukken met gebaren ook prima ;-).
Ons laatste gesprek voor we in het dorp aankwamen, ging over de bruiloft op de 21ste. Voor oud-en-nieuw vliegt ze dan weer terug naar België naar haar man daar. Toen ik voorzichtig vroeg of ze van hem ging scheiden en of hij van de bruiloft wist, antwoordde ze: ‘Nee ik hou van hem en we hebben geen kinderen, dus we gaan niet scheiden. Ik ga naar hem terug en dan kom ik rond mei weer hierheen, want ik hou het niet lang met hem uit; hij is zo negatief. En ja, hij weet van de bruiloft en hij weet ook dat het zijn eigen schuld is omdat we al 27 jaar geen seks meer hebben.’ En daarna volgde nog een heel monoloog over wat er allemaal wel en niet deugde aan haar man ;-). Tot slot vertelde ze nog tussen neus en lippen door dat Paul na oud-en-nieuw ook al direct met z’n tweede vrouw gaat trouwen. Het blijft een bizar verhaal….
Het is een super mooie wandeling naar Kumi Gama; tussen de velden waar aardappels en allerlei soorten fruit en groente verbouwd worden, langs een rivier en op de achtergrond mooie bergen. De toppen van bijna 5000 meter kunnen we niet zien, maar vanaf de bergen om ons heen schijn je daar ook een prachtig uitzicht op te hebben (en kan je zelfs sneeuw zien).
Na het marcheren komen we aan bij het dorp. Voor het dorp staat een soort hoge stoel van stokken. Grappig is dat Fifi mij vertelde bij aankomst dat hier ’s nachts altijd iemand op wacht moet zitten, ‘voor de securité’. Paul vertelde Nol dat die stoel er was voor ceremonies en dat er dan gedanst werd daar. We zijn erg benieuwd waar die nu werkelijk voor diende ;-).
Kumi Gama is een echt traditioneel dorpje met hutten van hout en stro; of zoals Paul ze noemt: villa’s ;-). We zien de hut waar Paul en Fifi straks samen gaan wonen en de homestay die Paul gemaakt heeft. Zij hebben in tegenstelling tot andere hutten wel een klamboe, een matras en een kussen. Normaal gesproken slaapt men gewoon op de grond; op wat stro. Fifi is enerzijds erg tegen verandering bij de Papua’s door de Indonesiërs en de toeristen, maar stiekem doet ze er zelf ook aan mee en brengt ze geld naar het dorp om het dorp ‘op te frissen’ zoals zij dat noemt. Zo verandert ze dus zelf net zo hard mee, maar als je dat zegt, blijken wij het toch helemaal verkeerd te zien ;-).
Jop en Sven vinden het helemaal leuk in het dorp en na met Paul muziek gemaakt te hebben en gedanst te hebben, gaan ze samen met wat kinderen uit het dorp op avontuur: stokken zoeken, bij de visvijver kijken, over kleine bruggetjes lopen, verstoppen in de bosjes. Ondertussen kookt Paul een heerlijke maaltijd voor ons in de ’kookhut’ waar hij een vuurtje maakt in het midden van de hut en de pannen er boven hangt. We krijgen rijst met verse vis en lekker klaargemaakte spinazie voorgeschoteld. Lekker en heel gastvrij dat we ook nog een hele maaltijd krijgen.
Na het eten gaan we met Paul nog verder het dorp in naar allemaal familieleden. We kopen wat aandenkens die door hen zelf gemaakt zijn en worden vervolgens ook nog overladen met cadeaus. Super lieve mensen! Heel bijzonder. Ook heel leuk hoe de mensen elkaar groeten en bedanken hier. Je pakt elkaar bij de schouders en roept ‘wa wa wa wa wa wa’ en dan druk je nog even op elkaars schouders. Jop en Sven vonden deze groeten (of zoals zij het noemen de ‘wa wa knuffels’) super leuk.
Voor de veiligheid (dat schijnt nodig te zijn) loopt Paul de hele weg weer met ons terug. Echt super aardig!
En zo eindigde onze super leuke dag tussen de Dani people uit de Baliem valley en met Fifi in de hoofdrol ;-).
Fifi en Paul komen ons ophalen om mee te gaan naar het dorp waar Paul woont (Kumi Gama) en Fifi straks ook een deel van de tijd gaat wonen. Maar voor we daar aankomen, blijkt dat we nog even langs de markt moeten omdat Paul niet veel meer in huis heeft. Voor ons leuk, maar Fifi was ‘not amused’. Na een tirade draaide ze snel om en zei met haar Belgische accent ‘Toch leuk voor deze mensen dat ze even naar de markt kunnen gaan voor we gaan marcheren.’ Wij dachten alleen: Marcheren???? Gaan we marcheren? We gaan toch naar het dorp van Paul? Maar op zich past marcheren perfect in ons beeld van Fifi ;-). We worden best nieuwsgierig naar ‘het programma’ vandaag.
Eenmaal op de markt gaan wij lekker even rondkijken naar deze markt van de Papua’s, maar al snel krijgt Fifi het op haar heupen. Nol onderhandelt over passievruchten, maar dan moeten we van Fifi gauw weg bij dat kraampje want er is gedoe over geld dat zij hen heeft gegeven. Nou ja, geen punt..dan gaan we naar de volgende. We lopen verder de markt op tot we commando’s horen uit de richting van de auto ‘Opschieten, we moeten nog marcheren!!’. Bij gratie gods mochten we toch nog even bananen kopen, maar eigenlijk kon dat al niet meer. Uiteindelijk moesten we allemaal op haar wachten, omdat zij op het laatste moment nog bitternut wilde kopen. Erg komisch om te zien hoe ze steeds omslaat van de ene naar de andere rol, van de ene naar de andere emotie en van het ene naar het andere standpunt. Lekker wispelturig.
We rijden over een brug over de Baliem rivier en vlak daarna stopt de taxi. Vanaf hier moeten we 30-45 minuten lopen door de prachtige vallei, of zoals Fifi dat met haar Belgische accent zegt ‘marcheren’. Al snel kom ik erachter dat ons grapje over Fifi bij de commando’s geen grapje was. Zij zat jarenlang in het Belgische leger en is van soldaat opgeklommen naar onderofficier. Dat verklaart een hoop ;-).
Na ons gesprek over het leger vroeg ik Fifi onderweg of ze ook Bahasa (Indonesisch) spreekt of misschien zelfs het lokale Dani dialect. ‘Nee, hoezo?’ reageerde ze fel. ‘Ik kan me voorstellen dat dat wel prettig is als je hier gaat wonen en je ook met de mensen kan communiceren’, zei ik. ‘Nee, ik snap dat niet. Ik ben wiskundige en heb geen taalknobbel. Dus ik hoef dat niet. Waarom zou ik? Iedereen vraagt dat, maar dat is nergens voor nodig. Ik spreek met mijn handen.’ En ach misschien is het voor de mensen daar wel stukken beter als ze de taal niet spreekt; dat scheelt een hoop monologen over Trump en co. En voor haar geen noodzaak, want haar commando’s lukken met gebaren ook prima ;-).
Ons laatste gesprek voor we in het dorp aankwamen, ging over de bruiloft op de 21ste. Voor oud-en-nieuw vliegt ze dan weer terug naar België naar haar man daar. Toen ik voorzichtig vroeg of ze van hem ging scheiden en of hij van de bruiloft wist, antwoordde ze: ‘Nee ik hou van hem en we hebben geen kinderen, dus we gaan niet scheiden. Ik ga naar hem terug en dan kom ik rond mei weer hierheen, want ik hou het niet lang met hem uit; hij is zo negatief. En ja, hij weet van de bruiloft en hij weet ook dat het zijn eigen schuld is omdat we al 27 jaar geen seks meer hebben.’ En daarna volgde nog een heel monoloog over wat er allemaal wel en niet deugde aan haar man ;-). Tot slot vertelde ze nog tussen neus en lippen door dat Paul na oud-en-nieuw ook al direct met z’n tweede vrouw gaat trouwen. Het blijft een bizar verhaal….
Het is een super mooie wandeling naar Kumi Gama; tussen de velden waar aardappels en allerlei soorten fruit en groente verbouwd worden, langs een rivier en op de achtergrond mooie bergen. De toppen van bijna 5000 meter kunnen we niet zien, maar vanaf de bergen om ons heen schijn je daar ook een prachtig uitzicht op te hebben (en kan je zelfs sneeuw zien).
Na het marcheren komen we aan bij het dorp. Voor het dorp staat een soort hoge stoel van stokken. Grappig is dat Fifi mij vertelde bij aankomst dat hier ’s nachts altijd iemand op wacht moet zitten, ‘voor de securité’. Paul vertelde Nol dat die stoel er was voor ceremonies en dat er dan gedanst werd daar. We zijn erg benieuwd waar die nu werkelijk voor diende ;-).
Kumi Gama is een echt traditioneel dorpje met hutten van hout en stro; of zoals Paul ze noemt: villa’s ;-). We zien de hut waar Paul en Fifi straks samen gaan wonen en de homestay die Paul gemaakt heeft. Zij hebben in tegenstelling tot andere hutten wel een klamboe, een matras en een kussen. Normaal gesproken slaapt men gewoon op de grond; op wat stro. Fifi is enerzijds erg tegen verandering bij de Papua’s door de Indonesiërs en de toeristen, maar stiekem doet ze er zelf ook aan mee en brengt ze geld naar het dorp om het dorp ‘op te frissen’ zoals zij dat noemt. Zo verandert ze dus zelf net zo hard mee, maar als je dat zegt, blijken wij het toch helemaal verkeerd te zien ;-).
Jop en Sven vinden het helemaal leuk in het dorp en na met Paul muziek gemaakt te hebben en gedanst te hebben, gaan ze samen met wat kinderen uit het dorp op avontuur: stokken zoeken, bij de visvijver kijken, over kleine bruggetjes lopen, verstoppen in de bosjes. Ondertussen kookt Paul een heerlijke maaltijd voor ons in de ’kookhut’ waar hij een vuurtje maakt in het midden van de hut en de pannen er boven hangt. We krijgen rijst met verse vis en lekker klaargemaakte spinazie voorgeschoteld. Lekker en heel gastvrij dat we ook nog een hele maaltijd krijgen.
Na het eten gaan we met Paul nog verder het dorp in naar allemaal familieleden. We kopen wat aandenkens die door hen zelf gemaakt zijn en worden vervolgens ook nog overladen met cadeaus. Super lieve mensen! Heel bijzonder. Ook heel leuk hoe de mensen elkaar groeten en bedanken hier. Je pakt elkaar bij de schouders en roept ‘wa wa wa wa wa wa’ en dan druk je nog even op elkaars schouders. Jop en Sven vonden deze groeten (of zoals zij het noemen de ‘wa wa knuffels’) super leuk.
Voor de veiligheid (dat schijnt nodig te zijn) loopt Paul de hele weg weer met ons terug. Echt super aardig!
En zo eindigde onze super leuke dag tussen de Dani people uit de Baliem valley en met Fifi in de hoofdrol ;-).
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
