Verwissel Koning en Boer niet...
Door: Cat
Blijf op de hoogte en volg Nol, Catelijne, Jop en Sven
11 November 2018 | Indonesië, Kefamenanu
Verwissel Koning en Boer niet...
Of maakt dat eigenlijk niets uit? Bij kaarten wel, maar op Timor...
Maandag zouden we na een bezoek aan een kleine, traditionele markt, op bezoek gaan bij de koning van het koninkrijk van Boti. Wat denk je..? Is hij er niet; hij is aan het werk op het land. Hij is gewoon een boer. Wat een desillusie ;-). Maar als je het hebt over voorbeeldgedrag is dot natuurlijk wel goed. Niet dat de rest heel hard volgt, want bitternut kauwen, koffiedrinken, eten en uitrusten van het denken aan wat je allemaal zou kunnen doen, is veel aantrekkelijker ;-).
Er leiden twee wegen naar Boti. Wij namen heen de weg die begon met asfalt en verderop overging in een onverharde weg, maar wel eentje die onlangs opgeknapt was (minder kuilen nu). De laatste paar kilometer zien we geen elektriciteitspalen meer en zien we nog slechts een paar huizen net traditionele hutten erbij. De weg wordt steeds minder goed. Nog nergens zien we iets wat duidt op het dorpje Boti. Waar zijn we beland?
En dan opeens zijn we er. De eerste huizen van het dorp zijn van hout, matten en stro. Ze zien er nog niet heel traditioneel uit. Maar hoe verder we lopen, hoe traditioneler. Na een kop thee en registratie bij de koninklijke familie, waarvan onder andere de bitterbut-kauwende broer van de koning (in zijn Philips t-shirt) aanwezig was, kregen we een verdere rondleiding door het dorp. We zagen ‘de gaarkeuken’ onder een strooien dakje. Overal houtvuurtjes, of resten daarvan, en grote pannen. Eromheen loopt alles wat in de pannen kan belanden: kippen, varkens, geiten. We zien veel bomen en planten met vruchten, katoen en grondstoffen voor verf (indigo e.d.). Alles wat er staat wordt eigenlijk wel gebruikt door de 79 families van Boti (ca 320 mensen). We krijgen te zien hoe ze de zaadjes uit het katoen halen en het katoen spinnen tot draden. Tot slot laten ze zien hoe ze deze draden tot een doek weven (ikat). Dit is een taak die bij de vrouwen belegd is, evenals het koken. Welke taken bij de mannen liggen, is nog niet helemaal duidelijk ;-).
Na de rondleiding worden we naar ons...tja hoe zal ik het noemen?..slaapverblijf gebracht. Dit is een hutje waarbij we bij binnenkomst de deur al bijna uit het scharnier trekken. Het lijkt alsof er net een flinke windvlaag is geweest die de muren (deels) omgeblazen heeft...alles staat behoorlijk scheef, waardoor de deuren van de drie kamertjes niet meer dicht kunnen; alles is uit z’n verband. Ook de luiken en deuren naar buiten sluiten niet of nauwelijks. Iedere kamer telt drie..tja hoe zal ik dit weer noemen?..houten bouwwerkjes bestaande uit een paar net niet op elkaar passende plankjes met een matrasje erin dat ongeveer de helft is van een kussen uit een tuinstoel. Dit zijn ‘de bedden’. De jongens mogen kiezen waar ze gaan slapen. Ze kiezen allebei een bed in een andere kamer en Jop wil met Nol en Sven met mij slapen. Er zijn gelukkig wel klamboes. Om deze klamboes goed om de bedden heen te krijgen, bleek echter nog wel een uitdaging. ‘De bedbouwwerkjes’ bleken lastig te verplaatsen zonder uit elkaar te vallen. Toen dat verplaatsen echter toch lukte en het ‘bed’ tegen de strooien tussenwand aankwam, was het praktisch één kamer geworden ;-).
De ‘badkamer’ bestaat alleen uit een wc die je doorspoelt met een pan. Er is geen stromend water in het dorp. De badkamer/ wc is, net als op een camping, buiten het gebouw.
Er is geen elektriciteit in onze hut; en ook niet in de rest van het dorp. We krijgen één solarlampje en gelukkig hebben we zelf ook nog een hoofdlampje. Alleen de koning heeft een generator en een tv. Hij moet dan wel zelf op het land werken, maar hij onderscheidt zich van de rest met een generator ;-).
De jongens hebben ‘s middags nog heerlijk met zand en stokken gespeeld en Jop gaf een soort optreden voor alle kinderen uit Boti. We hadden van tevoren al bedacht dat eten in dit dorp voor de jongens wellicht niet zo handig zou zijn. Dus voor hen maakten we een instant noodle soup. Ze waren doodmoe en warm. Douchen of op een andere manier verkoelen werd lastig, maar gelukkig koelde het na het ondergaan van de zon snel af. Gezien de kans op malaria hebben we ze snel uitgekleed en onder de klamboe gestopt. Ze vonden het allebei wel spannend en waren iets te hyper om meteen te gaan slapen, maar toen ze eenmaal sliepen ging het goed. Wij waren ook moe en besloten eveneens vroeg te gaan slapen, maar niet voordat we even genoten hadden van een prachtige sterrenhemel.
Na een toch wat onrustig nachtje waren we toe aan een lekker ontbijt en een douche. Dat laatste konden we uiteraard op onze buik schrijven, maar op het eerste hadden we nog een klein beetje hoop. Het was een ontbijt met gekookte en gebakken bananen. Dat tweede smaakte goed; dat eerste was vreselijk vies.
Daarna gauw weer in de auto; op naar highlight vier. Boti was een heel gaaf en onvergetelijk avontuur, maar één nachtje was genoeg ;-).
We nemen op de terugweg de andere weg die naar Boti leidt (4x4 route door de (in deze tijd droge) rivier). Onze bestemming is highlight nummer vier, de markt in Oinlasi. Op dinsdag is hier een grote, kleurrijke markt voor locals. Erg leuk om de bedrijvigheid en alle producten te zien. Op de markt gisteren had Jop voor zichzelf nog een korte broek gescoord. Vandaag ging Sven shoppen en vond een shirtje met korte broek.
Na de lunch nog een laatste stop voor we terugkwamen in Kupang. We stopten bij een musicus en muziekinstrumentenfabrikant. Ze bespeelden en maakten hier de Sasando. Een fantastisch instrument dat het meest weg heeft van een harp. De snaren zitten hier alleen niet naast elkaar zoals bij een harp, maar zijn rond een soort houten koker gespannen. Eromheen is een klankkast van bladeren van een palmboom gemaakt. Erg mooie muziek komt eruit en het is een heel mooi instrument om te zien.
Terug in Kupang gingen we naar het Maya hotel: gauw onder de warme douche en door naar de Lippo mall om te eten.
Voor Jop en Sven was het wel een zwaar programma geweest tijdens de road trip. Ze hebben het super goed gedaan en waren overal enthousiast over, maar waren daarna wel even toe aan spelen en zwemmen. We zijn dan ook twee dagen lekker gaan zwemmen in een aquapark met glijbanen en piratenboten (Subasuka waterpark), hebben ze in elektrische autootjes door de mall laten scheuren en hebben pizza, hamburger, fruit en bruine broodjes met ze gegeten. Daarna waren we alle vier weer helemaal opgeladen voor het volgende avontuur op Timor: Rote island.
Veel liefs vanaf Timor!
Ps: foto’s uploaden blijft helaas een gedoe. Dinsdag vliegen we door naar Sulawesi en dan proberen we het daar weer.
Of maakt dat eigenlijk niets uit? Bij kaarten wel, maar op Timor...
Maandag zouden we na een bezoek aan een kleine, traditionele markt, op bezoek gaan bij de koning van het koninkrijk van Boti. Wat denk je..? Is hij er niet; hij is aan het werk op het land. Hij is gewoon een boer. Wat een desillusie ;-). Maar als je het hebt over voorbeeldgedrag is dot natuurlijk wel goed. Niet dat de rest heel hard volgt, want bitternut kauwen, koffiedrinken, eten en uitrusten van het denken aan wat je allemaal zou kunnen doen, is veel aantrekkelijker ;-).
Er leiden twee wegen naar Boti. Wij namen heen de weg die begon met asfalt en verderop overging in een onverharde weg, maar wel eentje die onlangs opgeknapt was (minder kuilen nu). De laatste paar kilometer zien we geen elektriciteitspalen meer en zien we nog slechts een paar huizen net traditionele hutten erbij. De weg wordt steeds minder goed. Nog nergens zien we iets wat duidt op het dorpje Boti. Waar zijn we beland?
En dan opeens zijn we er. De eerste huizen van het dorp zijn van hout, matten en stro. Ze zien er nog niet heel traditioneel uit. Maar hoe verder we lopen, hoe traditioneler. Na een kop thee en registratie bij de koninklijke familie, waarvan onder andere de bitterbut-kauwende broer van de koning (in zijn Philips t-shirt) aanwezig was, kregen we een verdere rondleiding door het dorp. We zagen ‘de gaarkeuken’ onder een strooien dakje. Overal houtvuurtjes, of resten daarvan, en grote pannen. Eromheen loopt alles wat in de pannen kan belanden: kippen, varkens, geiten. We zien veel bomen en planten met vruchten, katoen en grondstoffen voor verf (indigo e.d.). Alles wat er staat wordt eigenlijk wel gebruikt door de 79 families van Boti (ca 320 mensen). We krijgen te zien hoe ze de zaadjes uit het katoen halen en het katoen spinnen tot draden. Tot slot laten ze zien hoe ze deze draden tot een doek weven (ikat). Dit is een taak die bij de vrouwen belegd is, evenals het koken. Welke taken bij de mannen liggen, is nog niet helemaal duidelijk ;-).
Na de rondleiding worden we naar ons...tja hoe zal ik het noemen?..slaapverblijf gebracht. Dit is een hutje waarbij we bij binnenkomst de deur al bijna uit het scharnier trekken. Het lijkt alsof er net een flinke windvlaag is geweest die de muren (deels) omgeblazen heeft...alles staat behoorlijk scheef, waardoor de deuren van de drie kamertjes niet meer dicht kunnen; alles is uit z’n verband. Ook de luiken en deuren naar buiten sluiten niet of nauwelijks. Iedere kamer telt drie..tja hoe zal ik dit weer noemen?..houten bouwwerkjes bestaande uit een paar net niet op elkaar passende plankjes met een matrasje erin dat ongeveer de helft is van een kussen uit een tuinstoel. Dit zijn ‘de bedden’. De jongens mogen kiezen waar ze gaan slapen. Ze kiezen allebei een bed in een andere kamer en Jop wil met Nol en Sven met mij slapen. Er zijn gelukkig wel klamboes. Om deze klamboes goed om de bedden heen te krijgen, bleek echter nog wel een uitdaging. ‘De bedbouwwerkjes’ bleken lastig te verplaatsen zonder uit elkaar te vallen. Toen dat verplaatsen echter toch lukte en het ‘bed’ tegen de strooien tussenwand aankwam, was het praktisch één kamer geworden ;-).
De ‘badkamer’ bestaat alleen uit een wc die je doorspoelt met een pan. Er is geen stromend water in het dorp. De badkamer/ wc is, net als op een camping, buiten het gebouw.
Er is geen elektriciteit in onze hut; en ook niet in de rest van het dorp. We krijgen één solarlampje en gelukkig hebben we zelf ook nog een hoofdlampje. Alleen de koning heeft een generator en een tv. Hij moet dan wel zelf op het land werken, maar hij onderscheidt zich van de rest met een generator ;-).
De jongens hebben ‘s middags nog heerlijk met zand en stokken gespeeld en Jop gaf een soort optreden voor alle kinderen uit Boti. We hadden van tevoren al bedacht dat eten in dit dorp voor de jongens wellicht niet zo handig zou zijn. Dus voor hen maakten we een instant noodle soup. Ze waren doodmoe en warm. Douchen of op een andere manier verkoelen werd lastig, maar gelukkig koelde het na het ondergaan van de zon snel af. Gezien de kans op malaria hebben we ze snel uitgekleed en onder de klamboe gestopt. Ze vonden het allebei wel spannend en waren iets te hyper om meteen te gaan slapen, maar toen ze eenmaal sliepen ging het goed. Wij waren ook moe en besloten eveneens vroeg te gaan slapen, maar niet voordat we even genoten hadden van een prachtige sterrenhemel.
Na een toch wat onrustig nachtje waren we toe aan een lekker ontbijt en een douche. Dat laatste konden we uiteraard op onze buik schrijven, maar op het eerste hadden we nog een klein beetje hoop. Het was een ontbijt met gekookte en gebakken bananen. Dat tweede smaakte goed; dat eerste was vreselijk vies.
Daarna gauw weer in de auto; op naar highlight vier. Boti was een heel gaaf en onvergetelijk avontuur, maar één nachtje was genoeg ;-).
We nemen op de terugweg de andere weg die naar Boti leidt (4x4 route door de (in deze tijd droge) rivier). Onze bestemming is highlight nummer vier, de markt in Oinlasi. Op dinsdag is hier een grote, kleurrijke markt voor locals. Erg leuk om de bedrijvigheid en alle producten te zien. Op de markt gisteren had Jop voor zichzelf nog een korte broek gescoord. Vandaag ging Sven shoppen en vond een shirtje met korte broek.
Na de lunch nog een laatste stop voor we terugkwamen in Kupang. We stopten bij een musicus en muziekinstrumentenfabrikant. Ze bespeelden en maakten hier de Sasando. Een fantastisch instrument dat het meest weg heeft van een harp. De snaren zitten hier alleen niet naast elkaar zoals bij een harp, maar zijn rond een soort houten koker gespannen. Eromheen is een klankkast van bladeren van een palmboom gemaakt. Erg mooie muziek komt eruit en het is een heel mooi instrument om te zien.
Terug in Kupang gingen we naar het Maya hotel: gauw onder de warme douche en door naar de Lippo mall om te eten.
Voor Jop en Sven was het wel een zwaar programma geweest tijdens de road trip. Ze hebben het super goed gedaan en waren overal enthousiast over, maar waren daarna wel even toe aan spelen en zwemmen. We zijn dan ook twee dagen lekker gaan zwemmen in een aquapark met glijbanen en piratenboten (Subasuka waterpark), hebben ze in elektrische autootjes door de mall laten scheuren en hebben pizza, hamburger, fruit en bruine broodjes met ze gegeten. Daarna waren we alle vier weer helemaal opgeladen voor het volgende avontuur op Timor: Rote island.
Veel liefs vanaf Timor!
Ps: foto’s uploaden blijft helaas een gedoe. Dinsdag vliegen we door naar Sulawesi en dan proberen we het daar weer.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
