De Hercules
Door: Catelijne
Blijf op de hoogte en volg Nol, Catelijne, Jop en Sven
16 December 2018 | Indonesië, Wamena
De Hercules
Onze eerste week Wamena bestaat vooral uit relaxen: het dorp verkennen, gitaar spelen, boeken lezen en vooral heel veel spelen met de jongens (thuis en in het “speelparadijs” bij ons favoriete restaurantje hier (Pilamo)). Jop en Sven vinden reizen super, maar nu even wat langer op één plek ook wel weer even leuk om alle tijd te hebben om te spelen. We zijn allemaal ook niet topfit; dus even ‘bijkomen’ is wel lekker. Dat klinkt altijd wel heel dubbel, maar reizen is enerzijds super ontspannend en relaxt, maar anderzijds toch ook vermoeiend en intensief.
Nol heeft ergens lege dozen op de kop getikt en maakt de prachtigste ferryboten van kartonnen dozen voor de jongens waar ze uren mee spelen. Ze spelen dat de boten aan het eilandhoppen zijn in Indonesië. Svens boot gaat vooral naar ‘Mollok’ (Svens variant van Lombok), maar Jops boot gaat ook naar eilanden als Bali, Java, Sumatraja (Jops variant van Sumatra), Sulawesi en Sumbaja (Jops variant van Sumbawa). Dat alles wordt gecombineerd met Duplo, de auto’s en de treinbaan; de mooiste creaties verschijnen.
En dan de Hercules! In het begin hadden we al geschreven dat Nol en Sven samen vliegtuigen waren gaan kijken en heel dichtbij konden komen. Vrijdag zijn Jop, Sven en ik gegaan. Ook wij konden weer gewoon doorlopen het terrein op. De slagboom staat permanent half of geheel open. In Nederland zou het terrein opgaan als veel te riskant beschouwd worden, maar hier kan dat gewoon.
Toen we aankwamen op het vliegveld was de Hercules net aan het landen. Gaaf! We besloten te gaan zitten langs het terrein waar de vrachtvliegtuigen uitladen. En we hadden mazzel...de Hercules bleek hier ook te komen. Vlak voor onze neus draaide de Hercules en wij zaten op 2 meter afstand van de vleugel. Wauw! Jop, Sven, maar stiekem ik ook, keken onze ogen uit. De laadklep en de deur gingen open en binnen 'no time' waren alle militairen en locals eruit. Er werden ook allemaal dozen uitgegooid. Ondertussen vormde zich een rij met militairen en locals die mee zouden gaan met de volgende vlucht. Iemand liep met een lijst rond om te checken of iedereen die daar stond wel op de lijst stond. Voor Indonesische begrippen zag het er erg efficiënt uit allemaal. Na circa 30-45 minuten vertrok de Hercules alweer met een nieuwe groep mensen. De dozen lagen alleen nog wel steeds op het terrein; die werden pas weggehaald na vertrek van de Hercules.
Toen de Hercules vertrok, mochten wij ook weer gewoon blijven zitten zo dicht bij de vleugel. Voor de zekerheid hadden we ons wel schrap gezet, maar dat was niet echt nodig. Echt heel gaaf zo dichtbij! De piloot heeft Jop en Sven nog lang uitgezwaaid. Ze waren apetrots dat de piloot naar hen had gezwaaid.
Voor alle militairen waren Jop en Sven echt een attractie. Ze wilden allemaal met Jop en Sven op de foto: voor de Hercules, voor hun auto, voor het hek, etc. Jop en Sven vonden het gelukkig ook prachtig met die militairen.
Ondertussen komt Wamena aardig in kerstsfeer. Hier noemen ze kerst 'Kismis', niet te verwarren met 'kiss miss' ;-). De Papua’s zijn van origine animisten, maar zijn door missionarissen lang, lang geleden bekeerd tot het Christendom. Of beter gezegd: beide geloven zijn gecombineerd. In Wamena zijn veel kerken te vinden en in deze dagen klinkt altijd wel uit één van de kerken kerstmuziek. Verder verschijnen er grote kerststallen met kerstmuziek en worden in sommige eettentjes of winkeltjes kerstmutsen gedragen. Zelfs onze kamer is in kerstsfeer gebracht (door onszelf). Maar het blijft toch voor ons gevoel altijd vreemd om kerstsfeer te creëren in tropische landen.
De dagen voor kerst gebruiken we nog om wat meer van de vallei te zien en gaan allemaal leuke uitstapjes doen. Zo vliegen die 2,5 week toch ook weer zo om.
Dikke zoen uit Wamena!
Onze eerste week Wamena bestaat vooral uit relaxen: het dorp verkennen, gitaar spelen, boeken lezen en vooral heel veel spelen met de jongens (thuis en in het “speelparadijs” bij ons favoriete restaurantje hier (Pilamo)). Jop en Sven vinden reizen super, maar nu even wat langer op één plek ook wel weer even leuk om alle tijd te hebben om te spelen. We zijn allemaal ook niet topfit; dus even ‘bijkomen’ is wel lekker. Dat klinkt altijd wel heel dubbel, maar reizen is enerzijds super ontspannend en relaxt, maar anderzijds toch ook vermoeiend en intensief.
Nol heeft ergens lege dozen op de kop getikt en maakt de prachtigste ferryboten van kartonnen dozen voor de jongens waar ze uren mee spelen. Ze spelen dat de boten aan het eilandhoppen zijn in Indonesië. Svens boot gaat vooral naar ‘Mollok’ (Svens variant van Lombok), maar Jops boot gaat ook naar eilanden als Bali, Java, Sumatraja (Jops variant van Sumatra), Sulawesi en Sumbaja (Jops variant van Sumbawa). Dat alles wordt gecombineerd met Duplo, de auto’s en de treinbaan; de mooiste creaties verschijnen.
En dan de Hercules! In het begin hadden we al geschreven dat Nol en Sven samen vliegtuigen waren gaan kijken en heel dichtbij konden komen. Vrijdag zijn Jop, Sven en ik gegaan. Ook wij konden weer gewoon doorlopen het terrein op. De slagboom staat permanent half of geheel open. In Nederland zou het terrein opgaan als veel te riskant beschouwd worden, maar hier kan dat gewoon.
Toen we aankwamen op het vliegveld was de Hercules net aan het landen. Gaaf! We besloten te gaan zitten langs het terrein waar de vrachtvliegtuigen uitladen. En we hadden mazzel...de Hercules bleek hier ook te komen. Vlak voor onze neus draaide de Hercules en wij zaten op 2 meter afstand van de vleugel. Wauw! Jop, Sven, maar stiekem ik ook, keken onze ogen uit. De laadklep en de deur gingen open en binnen 'no time' waren alle militairen en locals eruit. Er werden ook allemaal dozen uitgegooid. Ondertussen vormde zich een rij met militairen en locals die mee zouden gaan met de volgende vlucht. Iemand liep met een lijst rond om te checken of iedereen die daar stond wel op de lijst stond. Voor Indonesische begrippen zag het er erg efficiënt uit allemaal. Na circa 30-45 minuten vertrok de Hercules alweer met een nieuwe groep mensen. De dozen lagen alleen nog wel steeds op het terrein; die werden pas weggehaald na vertrek van de Hercules.
Toen de Hercules vertrok, mochten wij ook weer gewoon blijven zitten zo dicht bij de vleugel. Voor de zekerheid hadden we ons wel schrap gezet, maar dat was niet echt nodig. Echt heel gaaf zo dichtbij! De piloot heeft Jop en Sven nog lang uitgezwaaid. Ze waren apetrots dat de piloot naar hen had gezwaaid.
Voor alle militairen waren Jop en Sven echt een attractie. Ze wilden allemaal met Jop en Sven op de foto: voor de Hercules, voor hun auto, voor het hek, etc. Jop en Sven vonden het gelukkig ook prachtig met die militairen.
Ondertussen komt Wamena aardig in kerstsfeer. Hier noemen ze kerst 'Kismis', niet te verwarren met 'kiss miss' ;-). De Papua’s zijn van origine animisten, maar zijn door missionarissen lang, lang geleden bekeerd tot het Christendom. Of beter gezegd: beide geloven zijn gecombineerd. In Wamena zijn veel kerken te vinden en in deze dagen klinkt altijd wel uit één van de kerken kerstmuziek. Verder verschijnen er grote kerststallen met kerstmuziek en worden in sommige eettentjes of winkeltjes kerstmutsen gedragen. Zelfs onze kamer is in kerstsfeer gebracht (door onszelf). Maar het blijft toch voor ons gevoel altijd vreemd om kerstsfeer te creëren in tropische landen.
De dagen voor kerst gebruiken we nog om wat meer van de vallei te zien en gaan allemaal leuke uitstapjes doen. Zo vliegen die 2,5 week toch ook weer zo om.
Dikke zoen uit Wamena!
-
19 December 2018 - 05:51
Sylvie:
Mooie verhaal weer! Wat maken jullie leuke avonturen mee. We willen jullie via deze weg alvast een hele fijne kerst wensen! Dikke kus en knuffel aan Jop en Sven en natuurlijk ook aan jullie :) Liefs, Sylvie & Sebastiaan -
22 December 2018 - 09:34
Ik:
Genieten, vlinders en verliefdheid
Het einde is in zicht. Godzijdank geen verhalen meer van deze ontdekkingsreizigers. Ging de tijd snel? Ja, echt wel. Onze tijd wordt al maanden afgemeten aan de snelheid waarop reisverhalen, die steeds beter worden, met de snelheid van het licht tot ons komen. Niet verwonderlijk dat wij al onze krantabonnementen hebben opgezegd. Geen tijd meer over.
Nol en Cat spelen met Sven en Jop. Zeggen ze. Of met elkaar als Nol die verdomde gitaar eindelijk weg legt. Het leven van ons - zoals van alle achterblijvers - verloopt in de snelheid waarop arbeidsgehandicapten al lezend met een rollator de weg oversteken. Wat een tegenstelling tot het opstijgen van een Hercules.
Jammer dat die tere zieltjes van kinderen nu al worden blootgesteld aan oorlogsmateriaal. Leer ze liever te genieten van een roze waterfiets of vergelijkbaar attribuut. Verleidt ze met Alba; de enige albino orang-oetan ter wereld die weer in de jungle van Borneo te vinden is. Of blijft het bij de vlinders in hun buik van het metalen Hercules oorlogsmonster? Hun wereldreis wordt afgesplitst in de tijd, uitvergroot, ingeblikt en verkocht aan de lezer en toehoorder.
Het stel - de oude en de jonge - gaan terug naar Zoetermeer en hun dagelijks bestaan. Het leven zal haar normale loop weer krijgen. Nol verplaatst zijn aandacht weer van spierballen naar hersencellen. Cat weer op weg met bloemrijke ‘zweeftaal’? Springen in een ballenbak van akoestiek.
Nog even en ze zijn terug. Nostalgie is wat ons rest. Niemand die zich nog moreel verplicht voelt een reactie te schrijven. Het krantenabonnement is alweer aangevraagd. In de eerste televisiejaaroverzichten van het afgelopen jaar wordt uitvoerig verhaald van dit tijdelijk verdwenen stel. De reacties zijn lovend. Maar wat bedoelen ze nu met genieten, vlinders en verliefdheid? Laten we het maar voor onszelf invullen.
Wouter Mak
Kerst 2018
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
